هم صدا با بانوی صلح جهان – موسوی، کروبی و رهنورد را آزاد کنید

این صدای ضعیف کسی است که از آنان خواست تا کنار ملت بمانند و در باز پس گیری رایمان مقاومت کنند. این صدای یک وبلاگ نویس با همه بضاعت اندکش است که بارها قلم زد که هر کس با ملت بماند جاودان می شود.  این صدای یکی از خس و خاشاک ادعایی رییس دولت کودتاست. این خواسته یکی از ایرانیانی است که جانشان از استبداد حاکم به لبشان رسیده است و هم بغض همراهان دربندمان و هم صدای بانوی صلح جهان، شیرین عبادی، فریاد می زند:

حرامیان، همراهان خیزش آزادی خواهانه ملت ایران را آزاد کنید

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» در بیانیه ای که روز پنج شنبه ۶ بهمن منتشر کرد، از درخواست شیرین عبادی، فعال حقوق بشر و برنده ایرانی جایزه صلح نوبل سال ٢٠٠٣ برای به راه اندختن یک کارزار بین المللی بلندمدت برای آزادی سه رهبر مخالف دولت ایران خبر می دهد که تقریباً یک سال است در حبس خانگی بوده اند. مقامات حکومتی ایران اسفند ماه سال گذشته میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، رهبران مخالف دولت که برای برگزاری راهپیمایی در حمایت از جنبشهای مردمی تونس و مصر فراخوان داده بودند را در بازداشت خانگی غیرقانونی قرار دادند. طی سال گذشته تماس این سه مخالف حکومت با جهان خارج به حداقل رسیده است و آنها از دسترسی به وسایل ارتباطی محروم بوده اند. خانم عبادی در بیانیه خود اعلام کرده است: «من از فراخوان ( زندانیان سیاسی) حمایت می کنم و از همه مردم آزادیخواه سراسر جهان می خواهم تا برای آزادی زندانیان عقیدتی در ایران، به ویژه خانم زهرا رهنورد، آقای میرحسین موسوی و آقای مهدی کروبی نهایت تلاش خود را به کار گیرند.» بیانیه خانم عبادی در حالی منتشر شده است که گروهی متشکل از ٣٩ زندانی سیاسی سرشناس ایران با روز ٥ بهمن در تارنمای کلمه بیانیه ای منتشر کردند و از همه شهروندان جهان که در راه آزادی مبارزه می کنند خواستند تا در مورد انتخابات مجلس در اسفند ماه که آن را «نمایشی و متقلبانه» خواندند، آگاهی رسانی کنند و همه توان خود را به کار گیرند تا اطمینان حاصل کنند رهبران زندانی جنبش سبز در این ماه آزاد شوند. خانم عبادی در بخشی از بیانیه خود با اشاره به انتخابات مجلس آتی در ایران نوشته است «من از همه هم وطنان خود دعوت می کنم که انتخابات نمایشی روز ١٢ اسفند را تحریم کنند تا بار دیگر به جامعه بین الملل نشان دهند که حکومت جمهوری اسلامی ایران فاقد مشروعیت است.» «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» نیز با انتشار بیانیه ای از فراخوان خانم عبادی و نیز درخواست زندانیان سیاسی که خواستار آزادی فوری رهنورد، موسوی و کروبی شده اند، «به طور کامل حمایت کرده است». هادی قائمی، سخنگوی «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» تاکید کرده است: «پس از گذشت یک سال که موسوی، کروبی و رهنورد بدون برگزاری جلسه محاکمه و یا صدور حکم رسمی قرار داشته اند، دیگر نمی توان وضعیت آن ها بازداشت خانگی خواند.»

وقتی تشت اقتصاد فلج ایران از بام بیافتد . . .

دولت کودتایی محمود احمدی نژاد، خوش شانس ترین و پول دار ترین دولت ایران و البته فاسد ترین و بی تخصص ترین آنها بوده است. پول هنگفتی که در پی نوسان ارزش نفت به دست این دولت رسید از زمان اولین چاه نفت دارسی تا شروع دولتش   از آنچنان حجمی برخوردار بوده است که به اعتقاد مفسرین اقتصادی، با منابع حاصله می توانستند زیر ساختهای کشور را به نحوی پویا و خود گردان، ارتقا و افزایش دهند و همه می دانیم که سیاست سیب زمینی رایگان، نامه های گداپرورانه و این اواخر یارانه های نقدی و غیر هدفمند، و البته و صد البته، فساد اقتصادی و بی تدبیری ها و عدم استفاده از متخصصین امر، وضع را تا بدانجا رسانده است که ته جیب ذخایر ارزی خالی ، زیر ساختها فرسوده و رهای به حال خود و نیروی عظیم انسانی ، بیکار و یا در کارهای نامربوط و عموم مردم بلاتکلیف و بدون آینده شفاف و قابل پیش بینی شده اند. هیچ معامله جدی صورت نمی گیرد و همه در انتظار اتفاقی بزرگ، سرگردانند. فشارهای خارجی به حکومت ملایان نیز از سوی دیگر در حال افزایش تخریب وضعیت اقتصادی چه بصورت واقعی و چه بصورت روانی است.

حال خبر می رسد که فروش نفت ایران نیز از این پس با محدودیتهایی به همراه است و همه اینها خبر از روزهای سخت آینده میدهد. اگر تشت رسوایی و انهدام اقتصادی دولت که به سختی بر لبه بام نگاه داشته اند، از آن بالا بیفتد، صدایی آنچنان بلند خواهد داشت که دیگر هیچ آمار سازی و دروغ گویی نمی تواند آنرا پنهان نماید. وای اگر از پس امروز بود فردایی.

ارزش ارز و طلا کاسته نشد، تنها خاکروبه را زیر فرش دادند

این سیاست حکومت اسلامی ایران است که در مواقع بحرانی با ترفندهایی، تنها بروز بحران و علنی شدن فاجعه را به تعویق می اندازد. در خصوص بحران اخیر ارز و طلا نیز هیچ اتفاق مهم و تعیین کننده ای رخ نداده است. بالا رفتن سود بانکی تا سقف 21 درصد نیز با توجه به پایین تر بودن این سود از تورم واقعی آنهم به میزان حدود 50 درصد کمتر و همچنین بی اعتمادی قاطبه ملت از سیستم بانکی در پی اختلاسهای اخیر، کمترین میلی به سپرده گذاری را افزایش نخواهد داد. مشخص است که حکومت با تزریق مقادیری ارز و سکه در بازار و همچنین سیاست مشت آهنین و باتوم، چنگ و دندانی به بازار نشان داده است و برای مدتی کوتاه به ضرب تبلیغات گسترده و عملیات ایضایی روانی، نرخ ارز و طلا را اندکی کاسته است. به تعبیر عامیانه، نظافتی نکرده و تنها به دادن خاکروبه زیر لبه فرش اکتفا نموده است. باید منتظر عواقب این مسکن درمانی و شروع مجدد درد با بیماری پنهان بود. بی شک صعود چند باره و چند برابری ارز و طلا و به تبع آن سایر اقلام در راه است.

آنان که در بندند، آزادترند – پژواک صدای همراهان دربندمان باشیم

از دل سیاهچالهای حکومت اسلامی، ندایی تازه می رسد. تحریم انتخابات. آنان که پا در غل و زنجیر دارند، نه به ناله، به فریاد، این انتخابات فرمایشی را تحریم می کنند و این، دعوت که نه، فرمانی است از عزیزان دربندمان.

من و تو حداقل وظیفه ای که داریم، پژواک صدای همراهان در بندمان است. آنان فریاد زندند تحریم، ما فریادشان را به گوش همه برسانیم. با بحث، با گفتگویی ساده در یک تاکسی، با اسکناس نویسی، با طرح موضوع در نشستهای دوستانه و خانوادگی. به هر روش. به هر طریق. پژواک صدای همراهان در بندمان باشیم. ما به آنان، به وطن، به تاریخ و به خودمان مدیونیم.

سی و نه زندانی سیاسی در بیانیه ای از همه مردم خواسته اند تا در کنار آگاهی‌ بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند. در این بیانیه که به امضای سی و نه زندانی سیاسی از طیف های مختلف فکری جنبش سبز رسیده، از تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر خواسته شده که برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، یاری کنند. این زندانیان سیاسی، با انتقاد از حبس خانگی رهبران جنبش سبز آورده اند: بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند. در این بیانیه با تقدیر از اجماع عمومی برای عدم شرکت در انتخابات تاکید شده است که تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

بر اسکناسهای بی ارزش حکومت ملایان بنویسیم: 25 بهمن – روز اعتراض به وضعیت اقتصادی

مردم زیر خط فقر به جان آمده اند، این دگر صحبت بی دینی و دین داری نیست

بیکاری و فقر و اقتصاد لجام گسیخته که حاصل بی کفایتی و بی تدبیری هیئت حاکمه از رهبری نظام گرفته تا دولت مهرورز و تا ارگانهای اقتصادی و نظامی و سیاسی عظیمی چون سپاه پاسداران و فعالیت اقتصادی مراجع و دیگر وابستگان نظام است، فشاری مضاعف بر مردم وارد میاورد و لجاجت بیهوده حکومت بر خواسته هایی ایضایی مانند پروژه هسته ای و حمایت از بنیاد گرایان افراطی در سطح جهانی که در پیامد آن تحریمهای همه جانبه را به همراه داشته است، آینده ای سیاه و تباه برای توده مردم و اقشار مختلف معیشتی ایجاد کرده و به طور بد افزونی ادامه خواهد یافت.

بدین دلایل در سالروز حضور مردم درنه گفتن و مخالفت با دولت کوتا نشانده؛ در 25 بهمن، می توانیم مراتب اعتراض خود را به هر نحو و روش، از اعتصابات صنفی، بازار و دیگر بنگاههای اقتصادی گرفته تا حتی تحریم خرید و فروش در آن روز خاص از طرف مردم ، به رخ حاکمیت بکشانیم.

از هم اکنون بر اسکناسهای بی ارزش حکومت ملایان، یکدیگر را از این تصمیم مطلع سازیم.

ملتی که به موقع هزینه های محدود را پرداخت نکند، ناچار به پرداخت هزینه های سنگین تر خواهد شد

بسیار سخت و درد آور است تشویق هموطنان به پرداخت هزینه های ناگزیر آزادی و آبادی وطن لیکن تاریخ ثابت کرده است که آزادی و بزرگی و حق  گرفتنی است و نه دادنی. تجربه و تاریخ ثابت کرده است که اگر ملت عراق به موقع در برابر دیکتاتور خونخوار و جلاد خود می ایستادند، امروز وضعی بی تردید بهتر داشتند با هزینه ای کمتر از ویرانی کشورشان. تجربه و تاریخ به ما می آموزد که اگر دیروز، در برابر حکومت ملایان می ایستادیم و تا بر اندازی کامل آن کنار هم  می ماندیم ، امروز این اقتصاد فرو پاشیده و این تحریمهای کمر شکن جهانی – که بار اصلی آن متوجه مردم خواهد بود- و این شبح جنگ، آزارمان نمی داد. هزینه دارد؟ آری هزینه دارد اما این هزینه روز افزون است.

امروز هم اگر با هم باشیم، حول ابتدایی ترین خواسته هایمان متحد شویم و با یک حرکت تشکیلاتی و موثر در برابر خانه سوزی ملایان بایستیم، بدون تردید هزینه کمتری برایمان خواهد داشت تا فردا.

برای محمود اسفند دود کنید – اگر یک سکه داشته باشی میلیونر به حساب میایی!

آیا بد است که اقتصاد در حکومت ملایان به گونه ای شده است که اغلب مردم میلیونر شده اند؟ سکه شده است یک میلیون تومان و کافی است یک سکه از سر سفره عقدت مانده باشد تا میلیونر به حساب بیایی. این اقتصاد اسلامی است که سی و یک سال است نوید آنرا می دهند و مدلی برتر به حساب میاید و قابل تعمیم به جهان است برای مدیریت آن.

 

ارزش خمینی در دوره احمدی نژاد ( ا.ن.) کمتر از نصف شد!

شنیده ام در افغانستان به اسکناس هزار تومانی ایران، می گویند یک خمینی. با توجه به اینکه هر دلار حدود یک حمینی بود و حالا حدود دو خمینی است پس با محاسبه پیچیده ریاضی می توان با قاطعیت گفت که ارزش خمینی در دوره محمود حدودا نصف شد.

 

اصغر فرهادی،ایران-استرالیا و زمینه های اتحاد

بارها تکرار کرده ایم که باید متحد شد و هر بار تنها در حد کلام و یا شعار باقی مانده است. نه حول فردی متحد شده ایم و نه حول مسلک و یا تئوریی. هر بار رفته ایم راهی را و در جایی از هم فاصله گرفته ایم و یا پشت هم را خالی کرده ایم. این همه درسی به ما می دهد و آن اینکه، زمینه های اتحاد را به درستی نشناخته و یا حول محور یا مرکزی استوار جمع نشده ایم.

هشت آذر هفتادو شش را هیچ گاه فراموش نمی کنم. روزی که در پی  دو گل بازیکنان تیم ملی فوتبال، ایران، به جام جهانی راه یافت. همان تیمی که از بحرین باخته بود و امیدی نداشت. امید به چه؟ جام جهانی؟

به باورم نه آن بار جام جهانی آنقدر اهمیت داشت و نه اینبار جایزه پر ارزش گلدن گلوب اصغر فرهادی آنقدر ارزش دارد. آنچه باعث شور بی حد ملت ایران شد در این دو بار، ترکیدن بغض فرو خرده ای بود که از تحقیرهای جهانی به مردم ایران دست داده است. ملتی فهیم و با قابلیتهای بسیار که به دلیل اسارت در چنگال حکومتی مرتجع و بی فرهنگ، در سطح جهانی تحقیر می شود و خوار.

این شادی عمومی و این اتحاد در شادی – فارغ از معدودی حسود یا مغرض- یادمان می دهد که بهترین محور برای اتحاد، ایران است. فخر ایران که بی شک در سایه آزادی و آبادی آن حاصل خواهد شد.

بیایید حول این محور پر ارزش متحد شویم. آزادی و آبادی ایران.

مقام عظمای ولایت مانند خر در گل گیر کرده اند

مقام عظما تمام دارایی نداشته خود را بر اسبی شرط بست که اکنون به وضوح فهمیده آن اسب، یابویی چموش بیش نبوده و در حال، رهبر فرزانه، نه راه پیش دارد و نه راه پس. مقام عظما امروز از کسی  سخنان کلفت می شنود که روزی هاشمی را به او فروخت و گفت که نظرش به نظر محمود نزدیک تر است و با این سخن، رشته ای پنج دهه ای را بین خود و تنها کسی که می توانست از آن منجلاب نجاتش دهد، گسست.

امروز محمود از اختلاس و رسوایی مجتب، دردانه رهبر فرزانه می گوید. از توطئه چینی عظما در تخریب راه عالم گیر محمود می گوید و از اختلاف عمیق بین خود و رهبر مسلمین جهان پرده بر می دارد.

عظما امروز مانده است با این تحفه چه کند. اگر سیفون را بر این زیبا بکشد، خطر غرق خود را هم متصور است و اگر بگذارد تا بماند، بوی گندش خواب از سر قدرتش خواهد ربود. به باورم، مقام معظم رهبری همچون خری در گل گیر کرده است. بیش باد.