بارها تکرار کرده ایم که باید متحد شد و هر بار تنها در حد کلام و یا شعار باقی مانده است. نه حول فردی متحد شده ایم و نه حول مسلک و یا تئوریی. هر بار رفته ایم راهی را و در جایی از هم فاصله گرفته ایم و یا پشت هم را خالی کرده ایم. این همه درسی به ما می دهد و آن اینکه، زمینه های اتحاد را به درستی نشناخته و یا حول محور یا مرکزی استوار جمع نشده ایم.
هشت آذر هفتادو شش را هیچ گاه فراموش نمی کنم. روزی که در پی دو گل بازیکنان تیم ملی فوتبال، ایران، به جام جهانی راه یافت. همان تیمی که از بحرین باخته بود و امیدی نداشت. امید به چه؟ جام جهانی؟
به باورم نه آن بار جام جهانی آنقدر اهمیت داشت و نه اینبار جایزه پر ارزش گلدن گلوب اصغر فرهادی آنقدر ارزش دارد. آنچه باعث شور بی حد ملت ایران شد در این دو بار، ترکیدن بغض فرو خرده ای بود که از تحقیرهای جهانی به مردم ایران دست داده است. ملتی فهیم و با قابلیتهای بسیار که به دلیل اسارت در چنگال حکومتی مرتجع و بی فرهنگ، در سطح جهانی تحقیر می شود و خوار.
این شادی عمومی و این اتحاد در شادی – فارغ از معدودی حسود یا مغرض- یادمان می دهد که بهترین محور برای اتحاد، ایران است. فخر ایران که بی شک در سایه آزادی و آبادی آن حاصل خواهد شد.
بیایید حول این محور پر ارزش متحد شویم. آزادی و آبادی ایران.
